تبليغاتX
شبگرد سکوت -
گاه گاه که می گذرم ...

  

همیشه اعتراف کردم و ندانستی اعتراف چه بود

 

      با یاد ِ رفتنت،

                        هر لحظه

                                        تکرار سرزنشم،

                                                              زیر پاهایت به گوش می رسد

         خش خش ِ اندامم  

                               برگ های بی گناه ِ وجودم    

                                                              اعتراف می کنند

               آری

                دوست داشتنت را

                                            در دل غم

                                                              اعتراف می کنند

               با تو

                حصار ِ سرد و فلزی وجودم،

                                                     گل می دهد و سبز می شود

            دریغ ؛

                       چه زود

                                     می رسد از راه

                                                                   عبور تو از من      

 

 

+ نوشته شده در  جمعه پنجم آبان 1385ساعت 20:45  توسط شبگرد سکوت |