واج به واج ِ اسم قشنگت را میستایم ای بهترین ای بیهمتا ای یکتا ترین.

                      باز هم غروب ِ جمعه ای دیگر را در انتظار ظهور زیبایت بودم،

                             ولی باز هم . . .

                                          نیامدی

                                                 منتظرت خواهم ماند

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

         پدرم، سنگ صبورم، نمیخواهم تیغ برهنه ای باشم بر تن خسته ات. امید است

                         که بتوانم مرهم دستهای ترک خورده ات باشم

                               نه گدازه های آتش بر وجودت ...

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                روزی که با دستای گرمت مرواریدای رو گونمو پاک میکردی ،

                              کاش بهم میگفتی

                                                 میخوای ترکم کنی

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

           کاش می شد بفهمی دلم با دیدن تو ، به چه گرداب ژرفی تبدیل میشه !

                         گردابی که  . . .

                                      برای دیدن همیشگیت،

                                                    لحظه شماری می کنه .

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                       شکستم ولی شکستنمو ندید . . . ،

                               ولی وقتی شکوفا شدم، دید و بعد، فهمید که

                                           چی به سرش اومده و . . .

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

          اولین بهاری رو که با هم طی کردیم، تو زمستون ِ دلم، بهترین بهاری بود که

            تو عمرم داشتم، ولی حالا بدترین و غمبارترین بهار رو که بوی پاییز داره،

                           اونم تو بهار، دارم

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                        نکند روزی در بازار، 

                                            قلبم را به رایگان بفروشی

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

               صادقانه می گویند

              غبار غم ، هر لحظه بیشتر از لحظات قبل ، مرا با خود به اعماق وجود

              می برد. دیگر من ماندم و دنیایی تاریک. روزنه ی روشنی نیست.

              روزنه های غم، با انگشت تمسخر، نحس بودنم را به یکدیگر نشان

                 می دهند. و چه زیبا صادقند. کاش از نخستین لحظه ی عمرم،

                  روزنه ی غمی، به چنین صداقت می بودم. حتی لحظه ی

                          مرگم هم نتوانستم روزنه ی غمی باشم.

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

            بر من تکیه میزنی ؟

                      مگر نمیدانی از آخرین نگاهت، خرد شدم ؟

                                  فقط میتوانم زمینی سخت باشم برایت

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                      خوشبختی همیشگی تون رو از خدای مهربون خواستارم

                            و به دستان گرمش رهسپارتان می دارم

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .