تبليغاتX
شبگرد سکوت - از دل بر آید
گاه گاه که می گذرم ...

 

          هیشششششش ! ! !

                            آروم بگو. میدونی ؟

                                         دارم ابر غم رو می خوابونم

           که شاید شادی رو، رو لبِ آدما ببینم. آخه خیلی وقته که کسی به کسی لبخند نزده.

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

    درست اون لحظه هایی که بعضی آدما دارن زیباترین لحظات عمرشونو سپری می کنن و از

      خوشی متوجه چیزی نیستن، یه نفر هم هست که رو تاریکی ِ غم داره اشک میریزه و

           تو هیچ وقت متوجه نمیشی. ولی وقتی خودت اشک ریختن رو یاد بگیری،

                       میفهمی که  چقدر سنگ بودی و نمیدونستی    !

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     همیشه این سوالو با خودم تکرار می کنم. چرا ؟؟؟ با این که برات مهم ترین بودم، چرا

                           برات بهترین نبودم ؟؟؟

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     منظره ی پاییزی رو دیدی ؟ میدونی من چه شباهت و تفاوتی دارم باهاش ؟

         شباهتم اینه که

                                     هر دو اشک ریزان هستیم

         و تفاوتمون اینه که

                                  پاییز هر سال یه برگ ریزان داره

                                                          ولی من هر لحظه ...

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

      دنیا از یه نقطه شروع می شه نقطه ای که همه چیز و هیچ است. من همه چیز نبودم

                               دعایت می کنم که تو باشی

                              . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

   غزلهای بی رنگ و بی صدایم را برای چشمانت خواندم و تو تبسمی تلخ بر لب داشتی.

               اما ندانستم

                               چشمانت

                                            . . .

                                                     خواندن بلد نیست

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     میدونی وقتی تو رو نداشتم قلبم چه شکلی بود ؟ مثل یه دیوار آجریِ خراب ولی وقتی

    احساس کردم برام مهمی، فهمیدم که دنیا میتونه خیلی قشنگ تر از اینا باشه و شروع کردم

      بنای قلبمو بازسازی کردن. یه تار از نگاه معصومت، یه تار از صدای خراشیدة خودمو ،

         یه تار از مهربونیات، یه تار از غم هام ، یه تار از قلبت، و تمام وجودمو ...

            این طوری شد که

              بدیای من، با خوبیای تو

                                  دست به دست هم دادن و من، شدم تو ...

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

        نمیدونم وقتی نگاه لرزونم بهت میافته، احساسش میکنی یا نه. شکستنم رو چی ؟

  خرد شدنم رو چی ؟ لرزة دستامو چی وقتی که چشمم بهت میافته ؟ شکستن ِ قلبمو زیر پاهات

    حس میکنی ؟ پس چی رو حس میکنی ؟ افسوس رفتی و قلبمو با همه ی بیکسی هام

         تنها گذاشتی . . .

                     اما هنوزم  . . .

                                       . . .

                                   می خوام کابوس شب های شیرینم باشی .

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . . 

+ نوشته شده در  شنبه یکم مهر 1385ساعت 6:0  توسط شبگرد سکوت |