در زیر نور پر مهرت به وجودم گرما بخشیدی و دستان یخ زده ام را به گرمی فشردی،

                                که غروب نزدیک است.

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .  

              از قلم پرسیدم عشق چیست؟ ناگاه بر خود پیچید و لبریز از شوق شد

                  و به آرامی بر قلب سفید کاغذ ! ! ! ، خاکستر شد . . .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

            به کدامین گناه ؟ ؟ ؟ ؟

                  دستان محبت را بر دستان سرد و خشکیدة غم حلقه بستی؟ ؟ ؟

                      مگر ندانستی ؟؟؟ غم،

                                          لباس مهر را بر تن داشت ؟ ؟ ؟

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

              به یاد بیاور لحظه ای را که تنها و بی کس در دستان غم رها بودی.

  به یاد بیاور بهترین لحظات را، با غم بودی. به یاد بیاور غم تنها کسیست که حقیقت می گوید.

       به یاد بیاور غم، با خوشی هایت بهترین خوشی است و با غمهایت آشنا ترین.

                             نکند با غمها، رهایش کنی . . .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     و می آید روزگاری، که در خیابانهای متروک قلبم، جایی را برای بودنت پیدا نمی کنی .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .  

               بهار را با هم گذراندیم،

                                    تابستان را به اوج رسیدیم،

                                                            با پاییز کمال یافتیم

            زمستان بر سر مزارت، بر مرگِ تو

                                    و هستی فنا شدة  من

                                                   سری تکان داد و رفت . . .

                           . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .