تبليغاتX
شبگرد سکوت - من . . . ام ، تو همه چیز باش
گاه گاه که می گذرم ...

من بد بودم، تو خوب باش. من پاییز بودم، تو بهار باش. من غم بودم، تو شادی باش.

من ستاره بودم، تو ماه باش. من بدترین بودم، تو بهترین باش.

 من برکه بودم، تو اقیانوس باش.

من     بودم، تو همه باش ...

 

                                     . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

  گفتی پاییز را دوست داری، خزان شدم. گفتی صداقت را دوست داری، آیینه شدم. گفتی آتش را دوست داری،

 

             برای همیشه، در تب سوختنت سوختم و دانستم اولین دروغ را رهسپار عشقم کردی.

 

                                      . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

                با سلامی پر از مهر، مهمان ناخواندة چشمانت شدم. اما هنوز جواب نشنیده بودم، که ...

   

                  با خرابه ای متروک مواجه شدم. خرابه ای که هرگز رنگ مهمان را بر خود ندیده  ...

 

                                    . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

            شبی را ورق میزنم. شبی پر از درد را که دیوارها هم می گریند. شبی که سخت ترین شبم بود.

 

          یکی از شبهای به یاد ماندنی. شبی که بهترینم، مرا در کلاف سر در گم و پر پیچ و خم هستی، رها

 

              کرد. دیگر گرمای دستانش را حس نخواهم کرد. در قاب تنهایی هایم خشک شدم و از او

 

                                 تنها رد پایی یخ زده، به جا ماند و رفت ...

 

                                    . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                                        

من اینجا و تو            ! ! ! ؟

  

                                    . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

        صادقانه می گویم

 

      هرگز نتوانستی مرهم زخمم باشی. هرگز نتوانستی لبخندی از حقیقت را بر لبان ساکتم بنشانی. هرگز

 

      نتوانستی ذره ای از من باشی. هرگز نتوانستی سنگ صبورم باشی. سنگی بودی که سنگ ماند. هیچ

 

        نبودی که ایمن شوم. دعاگویم نبودی. هرگز بهترینم نبودی که بهترینت باشم ولی من بودم.

 

           اما من همیشه دعاگویت هستم. اما من همیشه پناهگاهت بودم. اما من سنگ صبورت

 

              بودم، که خاک شد. اما من تمام وجود تو بودم. اما من خودِ لبخند حقیقت بودم

 

                     بر تنت، بر ذره ذرة وجودت. اما من همیشه مرهم زخم هایت

 

                                       بودم و خواهم ماند ...

 

                                  . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

بهاران را با بوی تو احساس می کنم

 

پاییز را در نگاه سرد تو باور می کنم

 

اشک را با دوری از تو تجربه می کنم

 

   تنهایی رو  با تو حس می کنم . . .

 

                                     . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم شهریور 1385ساعت 22:28  توسط شبگرد سکوت |