از دستان کوچکت، درختی بزرگ بر بار می نشیند

                                                       دریایی، تلاطم می گیرد

                                                                          گنجشک آواز سر می دهد

   با خنده هایت

                         گرچه نامفهوم باشد، صبا می خندد

                                                                     و به وسعت تنهایی خود می رسد

واژه به واژه ی صدایت

                              در گوشم می رقصد

                                                        پایکوبی می کند و به آرامی محو می شود

در دستانم می کارمت

                    ولی شاخه های اضافه ات را هرس نمی کنم

                                  و این را خوب می دانم

                                           که در تنگنای شاخه های پیچ در پیچت،

         نفسم به پایان می رسد

                                و تو همچنان،

                                                        بزرگ می شوی و نفس می کشی