ابیات خشکیده در حلقوم را هر لحظه آبیاری می کنم

     دیگر رمقی از نای بر نمی آید

     دیگر صدایی از حنجره ی شکسته برون نمی آید

     دیگر چشمی برای نگاههای معصومانة کسی ، اشکی نمی ریزد   

     صدای زجّه های کودکان را بر تن مادر پدرهاشان ببین ، ای مار غول آسای

     ای هیولای سیاه ِ نکبتُ زاری

     رها کن دست استکبار را از چهرة هستی

     خنجرت را بر غلاف آر و تهی کن رنگ از نامردمی ، پستی