تبليغاتX
شبگرد سکوت
گاه گاه که می گذرم ...
 

از دستان کوچکت، درختی بزرگ بر بار می نشیند

                                                       دریایی، تلاطم می گیرد

                                                                          گنجشک آواز سر می دهد

   با خنده هایت

                         گرچه نامفهوم باشد، صبا می خندد

                                                                     و به وسعت تنهایی خود می رسد

واژه به واژه ی صدایت

                              در گوشم می رقصد

                                                        پایکوبی می کند و به آرامی محو می شود

در دستانم می کارمت

                    ولی شاخه های اضافه ات را هرس نمی کنم

                                  و این را خوب می دانم

                                           که در تنگنای شاخه های پیچ در پیچت،

         نفسم به پایان می رسد

                                و تو همچنان،

                                                        بزرگ می شوی و نفس می کشی

 

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و ششم آبان 1385ساعت 18:37  توسط شبگرد سکوت | 

 

  مهربانم !

        دنیای خوبم !

                       احساس همدردی ام را با گلبرگی از قلمم تقدیمت می دارم.

 

       در شبی سیاه تر از تمام شب ها، دنیای من عروج فرشته ی مهربانی را دید که

       به سوی خدایش خوانده شده بود.

 

چه آرام و بی صدا رهایم کردی   !

 

        شبی بود که چشم های دنیای کوچکم

                                            به بزرگی ی آسمان بارید

                                                              و طعم تلخ باریدن را در قلب کوچکش فهمید

        فرشته ای که

                          دنیای کوچکم را

                                               با دنیای کوچک و قلب بزرگش، به آرامی رها کرد

 

                                                                       امیدوارم که تسلی ی خاطرت باشد

 

    

  

بهترین و بهاری ترین گل خوشبوی من

http://www.hastyvadonya.blogfa.com

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم آبان 1385ساعت 21:58  توسط شبگرد سکوت | 

 

با تـو تا اوج !

 

        باز باران

                         صدایم می کند

                                                    از زیر خروارها خاک

        بر تنم جاری می شود

                                            و طنین زندگی را در دلم می اندازد

        و من

                         از مهر لبریز می شوم

                                                   و به شوق دیدن باران

                

                                                         سر از خاک برون می آورم

 

 

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم آبان 1385ساعت 22:6  توسط شبگرد سکوت | 

  

همیشه اعتراف کردم و ندانستی اعتراف چه بود

 

      با یاد ِ رفتنت،

                        هر لحظه

                                        تکرار سرزنشم،

                                                              زیر پاهایت به گوش می رسد

         خش خش ِ اندامم  

                               برگ های بی گناه ِ وجودم    

                                                              اعتراف می کنند

               آری

                دوست داشتنت را

                                            در دل غم

                                                              اعتراف می کنند

               با تو

                حصار ِ سرد و فلزی وجودم،

                                                     گل می دهد و سبز می شود

            دریغ ؛

                       چه زود

                                     می رسد از راه

                                                                   عبور تو از من      

 

 

+ نوشته شده در  جمعه پنجم آبان 1385ساعت 20:45  توسط شبگرد سکوت |