تبليغاتX
شبگرد سکوت
گاه گاه که می گذرم ...

 

صبـح نــزدیـک اسـت.

 

              هر صبح،

                بر بلندای آسمان،

                            بالهای صلح را می گشایم

                                              و پرواز آزادی را برای همگان می سرایم

          امید است که جنگ و نزاع و دشمنی

                                                         از این دیـار رخت بر بندد

                       و درخت صلح و دوستی،

                                                        بر بـار نشیند

 

            * . . . * . . . *     آمّیـن یـا ربّ العـالمیـن    * . . . * . . . *

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم مهر 1385ساعت 22:47  توسط شبگرد سکوت | 

 

گمانم ابن ملجم یــا عـاـــی ( ع ) گفت.

 

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم مهر 1385ساعت 20:8  توسط شبگرد سکوت | 
 

برکه  . . .  !

 

           باران

                          بر روی برکه می نویسد

                                                برکه می خندد

                                                                برکه می لرزد

                                                                                برکه می رقصد

            باران

                         تمام می شود ...

 

                   باز برکه       

 

                                   . . . .

 

                                         تنها و بی تبسّم، می گرید ... 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم مهر 1385ساعت 22:57  توسط شبگرد سکوت | 

 

 

                 واج به واج ِ اسم قشنگت را میستایم ای بهترین ای بیهمتا ای یکتا ترین.

 

                      باز هم غروب ِ جمعه ای دیگر را در انتظار ظهور زیبایت بودم،

 

                             ولی باز هم . . .

 

                                          نیامدی

 

                                                 منتظرت خواهم ماند

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

         پدرم، سنگ صبورم، نمیخواهم تیغ برهنه ای باشم بر تن خسته ات. امید است

 

                         که بتوانم مرهم دستهای ترک خورده ات باشم

  

                               نه گدازه های آتش بر وجودت ...

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

                روزی که با دستای گرمت مرواریدای رو گونمو پاک میکردی ،

 

                              کاش بهم میگفتی

 

                                                 میخوای ترکم کنی

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                    

           کاش می شد بفهمی دلم با دیدن تو ، به چه گرداب ژرفی تبدیل میشه !

 

                         گردابی که  . . .

 

                                      برای دیدن همیشگیت،

 

                                                    لحظه شماری می کنه .

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                   

                       شکستم ولی شکستنمو ندید . . . ،

                    

                               ولی وقتی شکوفا شدم، دید و بعد، فهمید که

 

                                           چی به سرش اومده و . . .

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

          اولین بهاری رو که با هم طی کردیم، تو زمستون ِ دلم، بهترین بهاری بود که

 

            تو عمرم داشتم، ولی حالا بدترین و غمبارترین بهار رو که بوی پاییز داره،

 

                           اونم تو بهار، دارم

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

                        نکند روزی در بازار، 

 

                                            قلبم را به رایگان بفروشی

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

 

               صادقانه می گویند

 

 

              غبار غم ، هر لحظه بیشتر از لحظات قبل ، مرا با خود به اعماق وجود

 

              می برد. دیگر من ماندم و دنیایی تاریک. روزنه ی روشنی نیست.

 

              روزنه های غم، با انگشت تمسخر، نحس بودنم را به یکدیگر نشان

 

                 می دهند. و چه زیبا صادقند. کاش از نخستین لحظه ی عمرم،

 

                  روزنه ی غمی، به چنین صداقت می بودم. حتی لحظه ی

 

                          مرگم هم نتوانستم روزنه ی غمی باشم.

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

            بر من تکیه میزنی ؟

 

                      مگر نمیدانی از آخرین نگاهت، خرد شدم ؟

 

                                  فقط میتوانم زمینی سخت باشم برایت

 

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

                      خوشبختی همیشگی تون رو از خدای مهربون خواستارم

 

                            و به دستان گرمش رهسپارتان می دارم

 

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

 

 

+ نوشته شده در  جمعه هفتم مهر 1385ساعت 23:22  توسط شبگرد سکوت | 

 

          هیشششششش ! ! !

                            آروم بگو. میدونی ؟

                                         دارم ابر غم رو می خوابونم

           که شاید شادی رو، رو لبِ آدما ببینم. آخه خیلی وقته که کسی به کسی لبخند نزده.

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

    درست اون لحظه هایی که بعضی آدما دارن زیباترین لحظات عمرشونو سپری می کنن و از

      خوشی متوجه چیزی نیستن، یه نفر هم هست که رو تاریکی ِ غم داره اشک میریزه و

           تو هیچ وقت متوجه نمیشی. ولی وقتی خودت اشک ریختن رو یاد بگیری،

                       میفهمی که  چقدر سنگ بودی و نمیدونستی    !

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     همیشه این سوالو با خودم تکرار می کنم. چرا ؟؟؟ با این که برات مهم ترین بودم، چرا

                           برات بهترین نبودم ؟؟؟

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     منظره ی پاییزی رو دیدی ؟ میدونی من چه شباهت و تفاوتی دارم باهاش ؟

         شباهتم اینه که

                                     هر دو اشک ریزان هستیم

         و تفاوتمون اینه که

                                  پاییز هر سال یه برگ ریزان داره

                                                          ولی من هر لحظه ...

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

      دنیا از یه نقطه شروع می شه نقطه ای که همه چیز و هیچ است. من همه چیز نبودم

                               دعایت می کنم که تو باشی

                              . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

   غزلهای بی رنگ و بی صدایم را برای چشمانت خواندم و تو تبسمی تلخ بر لب داشتی.

               اما ندانستم

                               چشمانت

                                            . . .

                                                     خواندن بلد نیست

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     میدونی وقتی تو رو نداشتم قلبم چه شکلی بود ؟ مثل یه دیوار آجریِ خراب ولی وقتی

    احساس کردم برام مهمی، فهمیدم که دنیا میتونه خیلی قشنگ تر از اینا باشه و شروع کردم

      بنای قلبمو بازسازی کردن. یه تار از نگاه معصومت، یه تار از صدای خراشیدة خودمو ،

         یه تار از مهربونیات، یه تار از غم هام ، یه تار از قلبت، و تمام وجودمو ...

            این طوری شد که

              بدیای من، با خوبیای تو

                                  دست به دست هم دادن و من، شدم تو ...

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

        نمیدونم وقتی نگاه لرزونم بهت میافته، احساسش میکنی یا نه. شکستنم رو چی ؟

  خرد شدنم رو چی ؟ لرزة دستامو چی وقتی که چشمم بهت میافته ؟ شکستن ِ قلبمو زیر پاهات

    حس میکنی ؟ پس چی رو حس میکنی ؟ افسوس رفتی و قلبمو با همه ی بیکسی هام

         تنها گذاشتی . . .

                     اما هنوزم  . . .

                                       . . .

                                   می خوام کابوس شب های شیرینم باشی .

                             . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . . 

+ نوشته شده در  شنبه یکم مهر 1385ساعت 6:0  توسط شبگرد سکوت |