در زیر نور پر مهرت به وجودم گرما بخشیدی و دستان یخ زده ام را به گرمی فشردی،

                                که غروب نزدیک است.

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .  

              از قلم پرسیدم عشق چیست؟ ناگاه بر خود پیچید و لبریز از شوق شد

                  و به آرامی بر قلب سفید کاغذ ! ! ! ، خاکستر شد . . .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

            به کدامین گناه ؟ ؟ ؟ ؟

                  دستان محبت را بر دستان سرد و خشکیدة غم حلقه بستی؟ ؟ ؟

                      مگر ندانستی ؟؟؟ غم،

                                          لباس مهر را بر تن داشت ؟ ؟ ؟

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

              به یاد بیاور لحظه ای را که تنها و بی کس در دستان غم رها بودی.

  به یاد بیاور بهترین لحظات را، با غم بودی. به یاد بیاور غم تنها کسیست که حقیقت می گوید.

       به یاد بیاور غم، با خوشی هایت بهترین خوشی است و با غمهایت آشنا ترین.

                             نکند با غمها، رهایش کنی . . .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

     و می آید روزگاری، که در خیابانهای متروک قلبم، جایی را برای بودنت پیدا نمی کنی .

                            . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .  

               بهار را با هم گذراندیم،

                                    تابستان را به اوج رسیدیم،

                                                            با پاییز کمال یافتیم

            زمستان بر سر مزارت، بر مرگِ تو

                                    و هستی فنا شدة  من

                                                   سری تکان داد و رفت . . .

                           . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .  

من بد بودم، تو خوب باش. من پاییز بودم، تو بهار باش. من غم بودم، تو شادی باش.

من ستاره بودم، تو ماه باش. من بدترین بودم، تو بهترین باش.

 من برکه بودم، تو اقیانوس باش.

من     بودم، تو همه باش ...

                                     . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

  گفتی پاییز را دوست داری، خزان شدم. گفتی صداقت را دوست داری، آیینه شدم. گفتی آتش را دوست داری،

             برای همیشه، در تب سوختنت سوختم و دانستم اولین دروغ را رهسپار عشقم کردی.

                                      . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                با سلامی پر از مهر، مهمان ناخواندة چشمانت شدم. اما هنوز جواب نشنیده بودم، که ...

                  با خرابه ای متروک مواجه شدم. خرابه ای که هرگز رنگ مهمان را بر خود ندیده  ...

                                    . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

            شبی را ورق میزنم. شبی پر از درد را که دیوارها هم می گریند. شبی که سخت ترین شبم بود.

          یکی از شبهای به یاد ماندنی. شبی که بهترینم، مرا در کلاف سر در گم و پر پیچ و خم هستی، رها

              کرد. دیگر گرمای دستانش را حس نخواهم کرد. در قاب تنهایی هایم خشک شدم و از او

                                 تنها رد پایی یخ زده، به جا ماند و رفت ...

                                    . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

                                    . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

        صادقانه می گویم

      هرگز نتوانستی مرهم زخمم باشی. هرگز نتوانستی لبخندی از حقیقت را بر لبان ساکتم بنشانی. هرگز

      نتوانستی ذره ای از من باشی. هرگز نتوانستی سنگ صبورم باشی. سنگی بودی که سنگ ماند. هیچ

        نبودی که ایمن شوم. دعاگویم نبودی. هرگز بهترینم نبودی که بهترینت باشم ولی من بودم.

           اما من همیشه دعاگویت هستم. اما من همیشه پناهگاهت بودم. اما من سنگ صبورت

              بودم، که خاک شد. اما من تمام وجود تو بودم. اما من خودِ لبخند حقیقت بودم

                     بر تنت، بر ذره ذرة وجودت. اما من همیشه مرهم زخم هایت

                                       بودم و خواهم ماند ...

                                  . . .  *  . . .  *  . . .  *  . . .

پاییز را در نگاه سرد تو باور می کنم

اشک را با دوری از تو تجربه می کنم

   تنهایی رو  با تو حس می کنم . . .

     ابیات خشکیده در حلقوم را هر لحظه آبیاری می کنم

     دیگر رمقی از نای بر نمی آید

     دیگر صدایی از حنجره ی شکسته برون نمی آید

     دیگر چشمی برای نگاههای معصومانة کسی ، اشکی نمی ریزد   

     صدای زجّه های کودکان را بر تن مادر پدرهاشان ببین ، ای مار غول آسای

     ای هیولای سیاه ِ نکبتُ زاری

     رها کن دست استکبار را از چهرة هستی

     خنجرت را بر غلاف آر و تهی کن رنگ از نامردمی ، پستی